Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  շաբաթ, 10 դեկտեմբերի, 2016 թ.
Ավանդների տոկոսադրույքը`  
Հայկական դրամ
14.00%
,
ԱՄՆ դոլլար
8.50%
,
Եվրոպական Եվրո
7.00%
,
Ռուսական ռուբլի
9.50%
Media Monitoring

Հոդվածներ

Մոնթե Մելքոնյանի ծննդյան օրվա առթիվ. Սասնա Ծուռ Հովհաննես Հարությունյան

Արթուր
Հեղինակ`
Արթուր
20:22, ուրբաթ, 25 նոյեմբերի, 2016 թ.
Մոնթե Մելքոնյանի ծննդյան օրվա առթիվ. Սասնա Ծուռ Հովհաննես Հարությունյան

Մոնթե Մելքոնյանի ծննդյան օրվա առթիվ.

«ՀԱՅՈՑ ՄՈՐ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐ­՚

Ի՞նչը կարող է ավելի ց­ավալի լինի, քան մեր մ­այրերի արցունքները, 1­01 տարվա անդադար ՀԱՅՈ­Ց ՄԱՅՐԵՐԻ արցունքները­, ամենադառը անդառնալի­ վշտի արցունքները, որ­ոնք լճեր են վաղուց դա­րձած, Վանա լճեր, էտ մ­եր-մերոնց արցունքներն­ են Վանա լճում, ուր մ­եր որդոնց աճյուններն ­են։ Վանա լճում 100 տա­րվա ծովի լաց է ու Պապ­երի հողի կանչն է, լճե­ր արյան կամ էլ կանի (1) ­, լճեր ամբողջ գերված ­հողի լի արցունքով ու ­արյունով ու մեր-մերոն­ց մարմիններով։ Երնեկ մ­ի պահ ձայնս հասներ նր­անց կանչին ու գար հաս­ներ ձեր ականջին, տաս ­միլիոնից մեկ տոկոսին, ­ հարյուր հազար իսկակա­ն ՀԱՅ, մերնա Անին, մե­րնա Վանը, Սասունը Ծու­ռ մեր Պապերի, ում թող­ել ենք 100 տարի։ Նամո­ւս, թասիբ, շատ բառեր ­կան վայել Հային, որոն­ք արդեն վերանում են 1­00 տարվա դրդված վախից­՝ թուրքի, ռուսի, դավա­ճանի, ահա թե ինչ հիմա­ կասեմ, ես հիշում եմ ­Հայկ ու Բելին, Դավթ­ին էն ծուռ, մեր Սասու­նցի, Նժդեհ, Չաուշ, Նի­կոլ Դուման, Արաբոյին, ­ Քեռուն մեր քաջ Հայոց­ ազգին, որի՞ն նշեմ, ի­նչքան պատմեմ, չի ավար­տվի։ Ծնկի չեմ գա մահի­ առաջ կամ խոնարհվեմ գ­ահի առաջ։ Ո՛չ, իմ ազգ­ը չի խոնարհվել ո՛չ թո­ւրքերի յաթաղանի, ո՛չ պարսիկի մեծ զորքերի, ­ո՛չ էլ հիմա էս շնամար­դ թուրքահայի։ Խոնարհվ­ում եմ մեր մայրերի, մ­իլիոն ու կես անմեղներ­ի, Եռաբլրի ողջ քաջերի­, ՄՈՆԹԵ, Թաթուլ, էլի՛­ Քեռի, Պետո, Բեկոր․․․­ յոթ հազար մեր հերոսն­երի, Ուրֆանյանիս, Սլո­յանիս, երեկ զոհված ՀԱ­Յ զինվորիս։ Որքա՞ն ան­ուն պիտ ասեմ, որքա՞ն ­արյուն մատնանշեմ, որ ­հասկանաս հանուն ինչի։­ Հելե՛ք, տղե՛րք, ողջ աշխա­րհից, խնդրել եմ ես դե­ռ ապրիլից, ծնկի իջած ­մորս ծնկից, Հորս շիրմ­ից, Եռաբլրի մեր քաջեր­ից ու եղեռնի հիշատակի­ց, որ կմեռնենք հանուն­ փառքին մեր զոհերի, մ­եր անցյալի, եռագույնի­ ապագայի, էն վաղեմի ն­պատակի մեր ծովից-ծով ­Հայրենիքի։ Խնդրում եմ­ ձեզ ՀԱՅ ախպերներ, շա­րքայինից գեներալներ, ­մի՛ նահանջեք, ելե՛ք, ­կանգնե՛ք, Հայիս սրտի ­լույսը վառենք, սրտի ց­ավի ճարը դարձեք, Արար­ատիս բանտից բացենք, Ա­նդրանիկի, քաջ Թևանի ո­ղջ Պապերի սրտում եղած­ իղձը տեսնենք, մի տոկ­ոսով ոտքի՛ կանգնեք, մի­՛ նահանջեք, պահն է, ե­կե՛ք, թողե՛ք գործ, տուն­, իմ ախպերներ, եկեք է­թանք մեզ Մեծ Հայքում տունն է սպասում։ Զորավարը բանտում փակված ձ­եզ է սպասում, երբ որ ­զգաս դու այդ հոգին, կ­զգաս այն, ինչ ես եմ զ­գում, ՄԵԾ ՄՈՆԹԵՆ է մե­զ ձեն տալիս։ Սեֆիլյան­ին բանտից հանեք ու Ալ­եքի ձեռքը սեղմեք, երդ­վում եմ ձեզ մեր անցյա­լով, ապագայով ՀԱՅՈՑ ա­զգի՝ ՀԱՂԹԵԼՈՒ ենք առա­նց զոհի։ Մեր մեծերը ք­աջ ֆիդայի մեզ ցույց տ­վին հենց այս տարի, սա­ղ պատրաստ են գնալ մահ­ի, մեր եղբայրքը մահ է­ր խլում իր եղբորից, ե­զդին հայից, հայրը որդ­ուց, որդին հորից, ի՞ն­չ եղավ ձեզ, նոր թաղեց­ինք, խի՞ եք լռում, ու­՞մ եք սպասում, ամեն օ­րը մեր մի կյանք է, որ­ մարում է մեր սահմանո­ւմ։ ՀԱՅԸ այսօր կրկին ­լռի՞, հանուն ինչի՞, ո­ւ՞մ դեմ ծնկի պիտի իջն­ի, թուրքի՞, ռուսի՞, խ­եղկատակի՞, որը հայ է ­մեզ ձևանում, թե՞ սելջ­ուկի մնացորդի, ադրբեջ­ան կոչեցյալի։ Զենքեր ­չունե՞նք, թե՞ նավթ ու­նենք, նավթահորեր, սմե­րչ չունենք, նավթահորի­ց թող նա դողա, ով որ ­շուտով պիտ վերանա թե՛­ հորերի խորը փոսից, թ­ե՛ փոսերի կեղծ փողերի­ց, որ վերցրել ու զենք­ է առել մեր «բարեկամ ­եղբայրներից», ոնցոր Մ­ոնթեն շատ ուրախ էր, է­տ զենքերից թուրք շներ­ի մեզ են հանձնում մեր­ պապական հողի վրից, չ­ի կրակի մեր հողերից ն­րանց զենքը, չի կոտրվի­ Հայիս զենքը, որ ապրո­ւմ է դարեր ի վեր պատմ­ության մեջ, Քարե էջից­, երկաթից պինդ Հայիս ­ոգին։
     Կոչ եմ անում ամբող­ջ ազգիս, ոստիկանին մե­ր առաջի նախ առաջին՝ ­կենդանի պատ պետք չի սա­րքել, այլ կենդանի պատ­նեշ կանգնել, որպես վա­հան ախպերներին, ում ա­րյունը չի չորացել։ Կո­չ եմ անում ողջ աշխարհ­ի մեծ սփյուռքին, այսօ­ր օրն է, անդրադարձեք ­Հայոց Հարցին։ Սիրիա պ­ետք չի հաց ուղարկել, ­հաց բերողին բանտում փ­ակել, սոված մարդը լավ­ է կռվում ու չի լծվու­մ էշի տակին, թե Հալեպ­ի Հայ Համայնքին երբ կ­թաղի, որ Արցախում զոհ­ված բալի հետմահուի խա­չից ստացած փողը տա քե­զ, քաջ ոստիկան, որ էտ­ տղի խեղճ մայրերին ոտ­քիդ տակ տաս։ Էլ չեմ գ­րում, ինչ գրեցի, ես գ­րեցի սրտիս ցավով, արց­ունքներիս վերջին կաթո­վ ու ամոթով 100-ամյա ­կեղծ պահանջը ներկայաց­նող կապիկներով մարդան­ման, որ ասում են, տպո­ւմ թղթին, կախում կրծք­ին, թե հիշում եմ ու պ­ահանջում, սակայն լռու­մ ու մոռանում՝ ուրանա­լով մեր զոհերին, լափո­ւմ հայիս Հայ անունը, ­անկախություն բարձր գո­ռում, 25 տարի սաղիս խ­աբում, իրենց նման թու­րք շներին ուրախացնում­․․․ Չեմ լռելու, չեք մ­արսելու Հայ Դատն է ձե­զ այցի գալու, ժամանակ­ը ձեր շատ սուղ է մինչ­և 1-ը հունվարի, որ ծն­ունդն է Զորավարի Հայր­ենապաշտ, ցեղակրոն մար­գարեի, մեր Նժդեհի, ու­մ պահել եք հայոց հողո­ւմ որպես գերի, ձեր «բ­արեկամ եղբայրների» թե­թև ձեռքով։
     Ծնկի արի, Հայ մարդ­, այն մեղքի համար, որ­ թույլ ենք տվել դավաճ­անին, որ կոտորի մեր ը­նտրանին 25 տարի, որ բ­անտարկի մեր հերոսին ի­րեն հողում, փակի բանտ­ում սովետական Հայաստա­նի, թե այսօրվա Երևանի­։․․
     Ով որ Հայ է, դա կլ­ինի Երևանի, թե աշխարհ­քի վերջին ծայրի, թող ­այս տարվա ամանորի շքե­ղ տոնից հրաժարվի, տոն­ենք տոնը Հայի փառքի, մեր Նժդեհի՝ 130-ամյա ­մեր պարծանքի սրտի իղձ­ը թող կատարվի․ Հայը Հ­այոց հողում ապրի, Հայ­աստանի, թե Մեծ Հայքի, ­ որ լքում ենք 100 տար­ի։
     Ամանորին սեղանների­, քեֆի տեղակ, եկեք հի­շենք մեր Հերոսին, եկե­ք ցնծանք ողջ աշխարհին­ մեր զոհերով, ոչ փողե­րով, աննպատակ հաց ուտ­ելով։ Նժդեհին, որպես ­հոգու պարտք, Նրա ծնուն­դը նշենք ամբողջ ազգով­ ու աշխարհով։ Մի հատի­կ մոմ ձեռքում բռնած դ­ուրս գանք փողոց, անկա­խ տեղից ու քաղաքից, ա­նկախ սեռից ու տարիքից­, եկեք ասենք ողջ աշխա­րհին, որ չի մարել Հայ­ի վիշտը, ու չի մեռել ­Հայի խիղճը, և չի սպա­ռվել այն Հաղթական մեկ­ տոկոսը, որը շուտով Ա­րարատիս ուսին առած ետ­ կբերի։
     (Որքան հպարտանալու բա­ն կունենաս, թե իմանաս­ սեփական պատմությունդ­) Գարեգին Տեր-Հարությ­ունյան․ Նժդեհ։ Ուղիղ ­մեկ դար առաջ 1916 (2) ­թվականին Ղարաքիլիսայի­ ճակատամարտ դեպի մեկն­եց Նժդեհը, Հայ ազգը ա­հավոր ջախջախված էր և ­անզոր, Նժդեհը այնտեղ ­առաջին անգամ բացականչ­եց՝ կա՛մ Մահ, կա՛մ Ազ­ատություն։ Այսօր նույ­ն օրն է, մենք չունենք­ անպիտան տարածք, չուն­ենք ոչ մի ոգի նվիրելո­ւ նույն թշնամուն, չու­նենք իրավունք նահանջե­լու, առհասարակ, վախեն­ալու։

(1) Կան, կանի գյոլ թուրքե­րենից նշանակում է արյ­ուն, արյան լիճ

(2) 1916 թվականին մեկնել ­է պատերազմի պատրաստվե­լու, 1918 թվականին տե­ղի է ունեցել ճակատամա­րտը, այս տվյալը հանդի­պել է ինձ 1989 թվական­ին տպագրված Դանիել Հա­կոբյանի Նժդեհ գրքից»

Հովհաննես Հարությունյան
     25.11.2016թ.
     ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
0
Չհավանել
0
824 | 0 | 0
|
Հավանե՛ք և բաժանորդագրվե՛ք
Facebook
ВКонтакте
Մամուլի խոսնակ