Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  չորեքշաբթի, 27 մարտի, 2019 թ.

Հոդվածներ

«Չէ՞ որ ինքս էլ եմ շտապում, որ հասցնեմ ապրել»

20:22, ուրբաթ, 15 մարտի, 2019 թ.
«Չէ՞ որ ինքս էլ եմ շտապում, որ հասցնեմ ապրել»

Մի հուսահատ մարդ, ինքնադատաստանի թելադրանքով ու նաև իր շրջապատին ցավ պատճառելու ցանկության դրդմամբ, ու նաև զայրույթից, որ իր կանչին ոչ ոք չի արձագանքում, մի օր ինքն իրեն կախեց:

Նրան կախաղանից արձակեց այդտեղով անցնող մեկը: Բացելով աչքերը՝ փրկվածն ասում է.

-Շա՜տ ուշ է, դուք ինձ պիտի նախապես օգնեիք:

-Բայց ես ձեզ չեմ ճանաչում, - ասում է անծանոթ փրկարարը:

-Դա կապ չունի, դուք ինձ մինչև կախվելս պիտի օգնեիք:

-Ես նոր էի այստեղով անցնում:

-Պետք չէր, որ այստեղով անցնեիք:

-Մտածեցի բարի գործ անել:

-Ովքեր ասում էին, թե ինձ սիրում են, ոչինչ չանելով՝ նույնպես մտածում էին, թե բարի բան են անում…:

-Ուրեմն ես պիտի թողնեի, որ դուք մեռնեի՞ք, չմիջամտեի՞:

-Ո՛չ, կախվելուցս առաջ միջամտեիք, ինձ հետ խոսեիք, ինձ լսեիք, ինձ համոզեիք, կարիքիս մեջ ինձ սիրեիք: Այդ ամենն առաջ պետք է արվեր, որպեսզի իմ հուսահատությունն ինձ չհասցներ ոչնչի չհավատալու վիճակի:

-Ուզո՞ւմ եք պարանը նորից ձեր պարանոցը գցեմ, - առաջարկեց անծանոթը:

-Ո՛չ, ես մեռնելու ցանկություն չունեմ, ես խոսքի կարիք ունեմ:

-Բայց ես ժամանակ չունեմ, ես շտապում եմ:

-Այո, դուք միայն ինձ կախաղանից ազատելու և կախաղանի օղակը նորից պարանոցս գցելու ժամանակ ունեք, բայց ինձ լսելու ժամանակ չունեք:

-Այդպես է, որ կա: Չէ՞ որ ինքս էլ եմ շտապում, որ հասցնեմ ապրել:

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
0
Չհավանել
0
| | |
1369 | 0 | 0
Facebook
COMMENT.am