Խնդրում ենք սպասել...

Հոդվածներ

Շնորհավոր ծնունդդ Սևակ

Son Yan
Հեղինակ`
Son Yan
13:17, երեքշաբթի, 24 հունվարի, 2017 թ.
Շնորհավոր ծնունդդ Սևակ
     Պարույր Սևակը այսօր դարձավ 93 տարեկան:
    
    

Դու մի’ հարցրու."Սիրո՞ւմ ես ինձ":

Ինչպես կույրը իր ձեռնափայտն է միշտ հիշում,
     Դու էլ հիշի’ր,
     Որ երբ իզուր հարց չեն տալիս`
     Սուտ պատասխան չե~ն ստանում:
     Եվ դու բնավ իմ այս խոսքից մի’ վշտանա,
     Այլ մտածիր,
     Թե ջրհորի մութ խորության չափման համար
     Իր սեփական մանկանն ո՞վ է ջրհոր նետում:
     Դու մի’ հարցրու, իսկ ես ասեմ
     Քո ուզածից շա~տ ավելին:

Եվ ասում եմ ե՛ս` միօրյա՛ հավատացյալ,
     Իսկ դու լսի՛ր, իմ նորօրյա’ աստվածուհի:
     Պաշտամունքի մի ծե~ս պիտի արվի այսօր,
     Խոստովանքը էլ ո՞ւմ է պետք:

Դու` անծանոթ մի նոր աշխարհ,
     Ես` մի հմուտ աշխարհագետ,
     Որ վա՛տ գիտեմ, շա~տ վատ գիտեմ
     Բազմախոստում տեղանքը քո:
     Ու խոսում է մեջս կրկին
     Մոլի ոգին հետազոտման.
     Ուզում եմ քեզ անգիր անել,
     Մտքով գծել քարտեզը քո, _
     Հարց ու փորձը էլ ո՞ւմ է պետք:
     Եվ առավել լավ չէ՞ արդյոք,
     Որ մարդու ո՜տքը սայթաքի,
     Քան թե լեզո՛ւն:
     Ուրեմն արի ոչ թե խոսենք,
     Այլ մտովին քայլենք առաջ
     Այս անծանոթ ճանապարհով,
     Մինչեւ հասնենք հանգրվանի`
     Հեքիաթական ինչ-որ մի տեղ,
     Ուր չկա՜ տեր ու տիրական` մեզնից բացի,
     Ու մենք պիտի լինենք թլվատ` ջրի՛ նման,
     Եվ լինենք կույր` կրակի՛ պես,
     Ուր` հակառակ մեր իմացած հին օրենքի`
     Մարմինները ջերմությունից չե՛ն լայնանում,
     Այլ կծկըվո՜ւմ,
     Եվ լուծվում են բոլոր հարցերն` աղի՛ նման,
     Դառնալով համ մեր բերանում,
     Մեր լարաթափ ջղերի մեջ,
     Շփոթահար մեր դեմքերին…

Այնժամ գուցե բնազդաբար ե՛ս քեզ հարցնեմ.
     "Սիրո՞ւմ ես ինձ":
     Ե՛ս քեզ հարցնեմ`
     Պտասխանիդ չսպասելով,
     Այլ օգնելով, որ ստանաս
     Նախկին տեսքըդ աստվածուհու,
     Նախկին տեսքըդ ա՛յն աշխարհի,
     Որ դեռ չուներ գծված քարտեզ:
     Եվ իմ հարցին ի պատասխան
     Այնժամ գուցե ինքդ ինձ ասես.
     "Ասում են, թե դուք օգնում եք լոկ հանվելիս:
     Իսկ դու օգնում ես հագնըվել:
     Դու ուրի՛շ ես:
     Սիրո՜ւմ եմ քեզ"…
    
    

ԳԼԽԱՊՏՈՒՅՏ


    

Դու իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար,
     Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով…

Սիրո բովանդակ կոչականները մանկական են միշտ,
     Մինչդեռ ես արդեն ապրել եմ այնքան,
     Որ իմ տարիքում
     Դեղձին տասն անգամ մեռած կլիներ:
     Իսկ ինչպե՞ս ես դու:
     Չէ՞ որ չեմ տեսել քեզ այնքա՛ն տարի,
     Որքան տեսել եմ:
     Եվ աչքերիս մեջ կա անլցելի մի դատարկություն,
     Քանի որ չկաս
     Դո՛ւ-
     Իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար,
     Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով:

Իմ շրթունքներից
     Կախված է հիմա մի ամբո՜ղջ աշխարհ`
     Մի գունդուկծի՛կ,
     Բառերի մի պա՜րս,
     Որ իր բզզոցով գլխապտույտ է հարուցում իմ մեջ:
     Եթե երբևէ բառերն այդ պիտի իմ բերնից թռչեն`
     Թող թռչեն սիրո՛վ,
     Մի՛միայն սիրով
     Եվ մի ճախրանքով աստվածաշնչյան,
     Որի մեջ կա գոլ անապատային,
     Ավազների սողք ու մտապատրանք:
     Մի՞թե քո հեռվից`
     Քո անտառների խոնավ օդի մեջ,
     Անվերջ չես լսում խոսքերս չասված:
     Իսկ թե լսում ես խոսքերըս չասված`
     Չե՞ս զգում արդյոք մի գլխապտույտ,
     Որ, թվում է ինձ, պիտի որ զգան
     Սրբորեն հղի դեռահաս կանայք,
     Որոնցից մեկին,
     Մի՛միայն մեկին
     Կարողանայի՜ մտովին ասել.
     «Դո՜ւ-
     ____իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար,
     Եվ իմ միա՜կը` ճակատագրով»:

Քիչ ենք օգտըվել մենք բարությունից:
     Եվ դրանից չէ՞, որ հետզհետե
     Բարի եմ դառնում,
     Եվ այնքա՜ն բարի,
     Որ խղճում եմ ես… մենակությունն էլ:
     Նա էլ է տանջվել ու հոգնել: Մեղք է:
     Եվ ամեն մեկըս բացենք մեր փեղկը,
     Որ նա դուրս թռչի իր փակ վանդակից,
     Եվ կամ հանդիպենք գեթ այնտեղ… այնտեղ,
     Ուր հանդիպում են այգն ու գիշերը:
     Իսկ հանդիպո՞ւմ են նրանք երբևէ, -
     Ես ի՜նչ իմանամ: Գուցե գիտես դո՞ւ,
     Դո՛ւ-
     ____իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար,
     Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով:

Ու ձյուն է գալիս,
     Ինչ-որ ջե՜րմ մի ձյուն.
     Հյուսիսն է հղում հարավին ողջույն:
     Եվ ձյան մեջ ինչ-որ բուրմունք կա գարնան,
     Հեռավո՜ր մի բան,
     Մի հիշողությո՛ւն,
     Որի բարությամբ հոգեբուժական
     Չեն մեռնում, ճիշտ է, բայց և չեն ապրում,
     Ինչպես չի մեռնում, բայց և չի ապրում
     Սե՛րըս-
     ____վերջի՜նըս` թյուրիմացաբար,
     Բայց և միա՜կըս` ճակատագըրով:

Արի՛ ինքներըս մեզնից բարձրանանք`
     Թույլ տանք արարքներ ինքնաժխտումի,
     Փոխադարձաբար իրար նեղացնենք
     Ու վիրավորենք փոխադարձաբար,
     Որ…կարոտն ինքը հաշտվի իրեն հետ,
     Ու տառապանքը ինքն իրեն ների,
     Ես էլ հավատամ, որ դու չես եղել
     Ո՛չ իմ միակը` ճակատագըրո՜վ,
     Ո՛չ իմ վերջինը` թյուրիմացաբա՜ր…

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
1
Չհավանել
0
| | |
9445 | 0 | 0
Facebook
COMMENT.am