Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  երեքշաբթի, 21 նոյեմբերի, 2017 թ.
Ավանդների տոկոսադրույքը`  
Հայկական դրամ
14.00%
,
ԱՄՆ դոլլար
6.50%
,
Եվրոպական Եվրո
4.00%
,
Ռուսական ռուբլի
9.00%

Հոդվածներ

ՌՈՒԲԵՆ ՍԵՎԱԿ

Armenak Avetisyan
Հեղինակ`
Armenak Avetisyan
17:17, կիրակի, 27 օգոստոսի, 2017 թ.
ՌՈՒԲԵՆ ՍԵՎԱԿ
     ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
    
    

ԵԿՈ՜ՒՐ

Եկո՜ւր, եկո՜ւր, ճամբաներեն անուրջիս,
     Սրտիս ջահերն այրեցի քեզ ի հանդես,
     Վերջին անցորդ տառապանքի կամուրջես,
     Երգի մը պես, քրոջ մը պես, մոր մը պես
     Եկո՜ւր, եկո՜ւր ճամբաներեն անուրջիս…

Եկո՜ւր, ես քուկդ եմ, քեզ արքա՛ ու գերի,
     Ես, մեղապարտ անոթը սուրբ համբույրիդ…
     Հևքս աղոթքի պես դեմքիդ շուրջ կ’դեգերի,
     Պաշտամունքիդ ես խնկանոթ միամիտ։
     Եկո՜ւր, ես քուկդ եմ, քեզ արքա ու գերի…

Քու տաճարիդ ես քուրմ երգիչն եմ դողդոջ.
     Ու դուն մարմինն ես անմարմին երգերուս,
     Խենթեցընող հավերժահարսը բողբոջ,
     Ցող մահացնող սրտի հազար վերքերուս.
     Սուրբ տաճարիդ ես քուրմ երգիչն եմ դողդոջ…

Քու անունովդ պատանքեցին ծեր հոգիս,
     Քեզ երգելեն արյունեցան, խենթեցան
     Յոթը վերքերն իմ բարունակ սրինգիս,
     Սրտիդ ճամփուն վրա մերկ ոտներս այրեցան,
     Քու անունովդ պատանքեցին ծեր հոգիս…

Բա՛ց ինձ կարմի՜ր շրթներդ կարմիր վերքի պես.
     Բա՛ց ինձ թևերդ, հավերժական բա՜նտ անուշ,
     Բա՛ց ինձ հոգուդ հրաշքներուն մուտքն անտես
     Ու տո՜ւր ինձ հոն անէանալ, լուռ, անհուշ,
     Բա՛ց ինձ կարմիր շրթներըդ լայն վերքի պես…

Ահա թոշնած շուշաններով քեզ կուգամ,
     Ահա ոտքիդ տակ փառքիս խեղճ Սարդենին.
     Ահա սրտիս խոպան դաշտն, ուր մի՛ անգամ
     Չըծաղկելով սիրո նիհար վարդենին,
     Ահա իմ սև շուշաններովս քեզ կուգամ…

Եկո՜ւր, եկո՜ւր, եկուր սիրե՜նք կաթոգին,
     Ով չի սիրեր պիտի մեռնի առհավետ.
     Սերը պե՛տքն է, երազն է կյանքը կյանքին.
     Սերը մահվան մեջ անուրջն է արփավետ.
     Եկո՜ւր, եկո՜ւր, եկո՜ւր սիրենք կաթոգին։


    

ԳԻՆՈՎ ԳԻՇԵՐ

Օդին մեջ խունկ կա, օդին մեջ համբույր,
     Օդին մեջ գգվանք, օդին մեջ գաղջ բույր.
     Բյո՜ւր, բյուր դիցանույշ կարծես շշնջեր
     Չորսդիս, այս գիշեր օդին մեջ ինչե՜ր…։

Ցայգին մեջ թրթռում մը կա անդադրում,
     Սիրո պես հըզոր, սիրո պես տրտում,
     Հազար աստղ կարծես մեկ-երկու պաչեր
     Վերևս, այս գիշեր երկնքին մեջ ինչե՜ր…։

Լիճն արծաթ փրփրով վե՜ր կը սլանա,
     Ամեն ալյակե մեկ-մեկ սիրենա
     Ինձ կախարդ հրավեր կարծես շշնջեր.-
     Այս գիշեր լճիս ծոցին մեջ ինչե՜ր…։

Ա՜խ, տաք սիրտ մ’ըլլար, երկու թաց աչեր,
     Գլուխըս սիրո կուրծքին վրա հանգչեր.
     Թևերս իր մերթ թևին վրա խաչեր…
     Այս գիշեր գինո՜վ սրտիս մեջ ինչե՜ր…։


    

ՔՆԱՑԻՐ…

Դուրսը մարմանդն իջավ,
     Հեռվեն լիճը հանգեցավ,
     Հալած անուրջ մը չէ՞ անծիր…
     Բարձերուն մեջ, ահ, քնացի՜ր։

Ձյունը կիջնե տենդահոլով…
     Իմ ճերնակ սերս ալ դողդղալով
     Թարթևանես վա՜ր մտացիր
     Կմաղվի՜ վրադ, ո՜հ, քնացի՜ր։

Երգ մը չէ՞, որ կուլա հեռուն…
     Լուռ օրհներգի մը վանկերուն
     Նըման իմ սերըս անձանձիր
     Կմաղվի՜ վրադ, ո՜հ, քնացի՜ր։

Մահը շրջեր քունիդ մեջեն։
     – Հե՜գ մեռելները կանրջե՞ն։
     Դագաղդ ըլլամ ես սևածիր,
     Ու դուն այսպես մեջն քնացիր…


    

ԳԻՇԵՐՆ ԻՋԱՎ

Գիշերն իջավ անամպ, անհուն,
     Բյուր բյուրեղե ի՜նչ նուրբ անուն
     Տալ անուրջի այս սուրբ պահուն.
     – Ա՜խ, ապրելո՜ւ երջանկություն…

Կանէանա նավն հեռակա,
     Լիճն երազ մ’է, կա ու չըկա.
     Ջուրի շշունջն է լոկ վըկա,
     – Շշնջելո՜ւ երջանկություն:

Վերն հազար աստղ, վարն հազար լույս,
     Կիսաստվերին մեջ հոգեհույզ
     Կը խոսակցին քար, վըտակ, բույս.
     – Ա՜խ, իրերո՜ւ երջանկություն…

ՈՒ կձայնե մատուռն հստակ.
     – Սա ծերունի ծառերուն տակ,
     Այս քաղցրության մեջ բովանդակ
     Քարանալո՜ւ երջանկություն…


    

ԵՐԳ ԵՐԳՈՑ

Երա՞զ, տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի,
     Ճառագայթի, փրփուրի խա՞ղ մը տարտամ:
     Քմայապաշտ ծաղի՜կ մ’արդյոք ցընորքի,
     Քու մշուշոտ գիծերուդ ի՜նչ անուն տամ.
     Երա՞զ. տեսի՞լ, անգո ստվե՞ր մ’անհոգի:

Քու կապույտիդ վճիտ, աղվոր ջուրերու
     Եթերային անրջանքին է հանգույն.
     Ու քու կարմի՛րըդ Պենկալյան վարդերու
     Երազամած կարմըրության պես տժգույն.
     Գոգն աչերուդ կապույտն ունիս ջուրերու:

Արցունքիդ պես նայադներ պար կը դառնան:
     Այդ ի՞նչ հեշտանք որ շրթներուդ մեջ կը’մպես.
     Շունչըդ գինով է հովերու պես գարնան,
     Ձայնըդ տարփոտ` աղբյուրներու երգին պես…
     Արցունքիդ մեջ նայադներ պար կը դառնան:

Կը հմայեն զիս քու աչերըդ, կը շոյե՜ն,
     ՈՒ մարմինեդ ծորող խունկը մեղավո’ր,
     Ավելի քաղցր է Քանանու գինիեն…
     Հազարբուրյան այս պատարա՞գն է աղվոր,
     Թե լո՛ւյծ աչերդ որ մութ հոգիս կը շոյեն:

Հրաշագո ո՜հ, քու անդրիդ բյուրեղե.
     Սրունքներուդ սարսռացող ձյունն հրաշեկ,
     ՈՒ անանո՜ւն ցոլքը որ քեզ կողողե,
     Մորթիդ թաքուն գանգուրներուն խուրձը շեկ…
     Հրաշագո՛… ո՜հ, քու իրանդ բյուրեղե:

Տենչերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր
     Որ բազուկնե՜րըս չը փընտռեն քեզ իմ քով,
     Սիրտս ո՜ւր էր որ կուրծքեդ ոչինչ չը հիշեր,
     Մինչև առտու պիտի հալեր արցունքով…
     Կիրքերուս վրա պիտի հսկեմ այս գիշեր:

Իզո՜ւր: Հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն
     Ստինքներուդ մտերմությանը մեջ կույս.
     Ու անութիդ որոշ ծալքերը նորեն
     Գիտեմ որ զիս պիտի տանջեն մինչև լույս…
     Քու մե’ջդ հոգիս թաղվել կուզե հուլորեն:
     Տժգույն աղջի’կ, հյուսիսայգի աչքերով,
     Կոպերուդ վրա ու բիբերուդ մեջ խոնավ
     Այդ ի՜նչ անճառ երանություն, ի՜նչ գորով…
     Ո’չ մեկ արգանդ քե՜զ պես հրաշք չըծնավ,
     Տժգո՜ւյն աղջիկ, հյուսիսայգի աչքերով:


    

ԵՐՆԵ՜Կ, ՋՈ՜ՒՐ

Ո՞վ պիտի երգե քու անփառունակ
     Կյանքիդ միամիտ տաղը, մատա՜ղ ջուր,
     Որ լո՜ւյծ դայլայլի մը պես շարունակ
     Կը փրփրիս, կ’երթաս դաշտերուն մեջ ուր՝
     Դարե՜ր դարերով ե՛րգդ է գոհունակ:

Ո՜վ պիտի պատմե վազքերդ մշտոլոր՝
     Վայրի վարդերու երազանքն ի վար.
     Ո՜վ պիտի ցույց տա փրփուրներուդ խոր,
     Հև ի հև կյանքիդ իղձերն հոգևար,
     Վետ-վետ սեզերու շոյանքն ալ բոլոր:

Լուռ անրջանքի պահուն ցայգային,
     Ո՜վ պիտի պատմե խիճերուդ լեզուն,
     ՈՒ հեքիաթունակ սերն ուռենիին,
     Երբ մութ գիշերով իրեն աղազուն
     Ոստերը, փաղչող հոգվույդ կը հայի՛ն…

Միամի՜տ վտակ, դարերե ի դար
     Դուն մամռոտ ճամբեդ կ’երթաս անմոլոր.
     Ու երբ կը մեռնին շուրջդ անմխիթար՝
     Գարնայնի գույն-գույն ծաղիկներդ բոլոր,
     Երկու քարի մեջ կ’երգես անդադար:

Երնե՜կ քեզ, վտա՛կ, մեռնիլ չունիս դուն.
     Արցունքե մարմինդ կը վարես անվերջ,
     Գիշերներու մեջ միայնակ, արթուն,
     Անսկիզբն, անվերջ, վտիտ փոսիդ մեջ
     Կ’երգես, երնեկ, ջուր, վախճան չունիս դուն…

Ոг երբ այս տողերն մրոտող նիհար
     Ձեռքեն օր մը լոկ պուտ մը հող ապրի,
     Ոгրիշ քերթող մ’ալ, ինձի չափ հիմար,
     Պիտի գա հարկավ երգերըդ վայրի
     Հանգի, չափի տակ առնելու համար:

Մինչև հավերժորեն կյանքո’տ, զվարթո՜ւն,
     Պիտի կարկաչե քու ջուրըդ հարաշարժ՝
     Հեգնելով արվեստն ու կյանքը մարդուն…
     Ո՜վ անմահության ըստվեր գետնաքարշ.
     Վտա’կ, երնե՜կ քեզ, մեռնիլ չունիս դուն:


    

ԱՐՑՈՒՆՔԻՆ ՔԵՐԹՎԱԾԸ

Այտերն ի վար, այտերն ի վար ուր հավետ
     Կը տոչորի հետքը վերջին համբույրին,
     Իջի՛ր արցունք, զովությանդ մեջ երկնավետ,
     Թող սերերու հետին բոցերը մարին։

Գգվանքներու ծովուն վրա ալեվետ,
     Մեռած, թոշնած խոստումներուն վրա ցրտին՝
     Իջիր, արցունք, զովությանդ մեջ կենսավետ,
     Իջիր սառած երազներուն վրա սրտին։

Համբույրներս թերթերուն վրա ցիրուցան,
     Անոնց վրա որ ժպտեցան ու անցան․
     Ու խեղճ սրտին մոխիրներուն վրա տրտում
     Փլատակներուն վրա տենչին ու հույսին․

Իջի՛ր, արցունք, գորովանքովդ անդադրում։


    

***
     Եկուր սիրենք, եկուր սիրվինք,
     Եկուր պատմեմ քեզ մեկուսի,
     Գաղտնի, ահեղ սեր մը սըրինգ,
     Որ տակավին մեկուն չըսի…
     Երթանք կապույտ սարն հեռակա,
     Մարդերեն վեր, աստղերուն տակ,
     Մեր լացին լոկ սերը վըկա,
     Ու ձայնակից ըլլա վըտակ…


    
    

ՍԵՐՈՎ, ՍԵՐՈՎ…

Սերով, սերով խոցեցիր զիս,
     Սիրտըս սերով խոցեցիր,
     Սիրտըս ջահել` վարդի պես բաց,
     Դագաղի պես գոցեցիր…
     Դուն քաղցրությամբ խոցեցիր զիս,
     Սիրտըս սերով լափեցիր,
     Սիրտըս ջահել` վարդի պես բաց,
     Մեկ համբույրով խաբեցիր…
     Երգով, վերքով օրրեցիր զիս,
     Սրտիս տատասկ ցանեցիր,
     Ջահել սրտիս վարդերը բաց,
     Հովին տվիր ցանուցիր…


    

***
     Ես կը սիրեմ երկու աչերդ վիհի պես,
     Ուր խավարներ կը փոթորկին մոլեգին,
     Երկու աչերդ` աստվածներու սկիհին պես,
     Տուր ինձ անոնց մեջ սրբացնել իմ հոգին.
     Ես կը սիրեմ երկու աչերդ վիհի պես…
     Եկո’ւր ինծի, քեզ կ’ըղձա շունչըս անզոր.
     Եկո’ւր, ես մութ բաներ պիտի քեզ ըսեմ,
     Սիրո պես քաղցըր ու Մահվան պես հըզոր.
     Գերեզմանիս լացող սյուքին պես նսեմ,
     Եկո’ւր ինծի, քեզ կ’ըղձա շունչըս անզոր…


    

ՄԱՀԱԶԳԱՑՈՒՄ

Այսպե՜ս, այսպե՜ս… Անուշ, անուշ սիրական
     Մոտեցուր մանըր մատներըդ մանկական
     Տաք կոպերո՜ւս, տաք կոպերո՜ւս դժոխքին,
     Զգո՜ւյշ, զգո՜ւյշ, ա՜խ չըլլա որ բորբոքին:

Կուրծքի՛ս հակե փոքրիկ գլուխդ հաղթական,
     Լսե՛, դեռ հոն հռնդյուններ, ողբեր կա՞ն,
     Լսե՛, անուշդ իմ սիրական: Ո՜հ, անգին
     Արբանք մ՚է այս որ կը խնկե իմ հոգին:

Մեռնի՜լ, մեռնի՜լ… Անմահանալ մահվան մեջ.
     Մեռնի՜լ, Գրկիդ գոգն, ա՜յսպես մեր սերն անշեջ՝
     Անհունին մեջ ծառացընել տիրական…:

Մեռնի՜լ… Կու լա՞ս… Կը խորհեի սիրակա՜ն,
     Թևերուդ մեջ քարանալու հաճույքին,
     Քո՜ւյր, մահանո՜ւյշ քույր, մահազոր, մահագին…


    

ԵՐԹԱ՜Լ…

Երթա՜լ, երթա՜լ, երթա՜լ անձայն, անհանդես,
     Երթա՜լ առվի՛ն պես՝ մարգերու տակ անտես.
     Կապույտին մեջ՝ հե՜զ, հողմնավար ամպին պես…:

Երթա՜լ՝ առա՛նց գիտնալու թե դեպի ո՞ւր,
     Երթա՜լ՝ հեռո՛ւ ոստաններեն այս տխուր.
     Երթալ՝ խավար գիշերին մեջ թաքթաքուր…:

Երթա՜լ, երթա՜լ, երթա՜լ առանց ճրագի.
     Երթա՜լ՝ առա՛նց սուգի, լացի, փափաքի.
     Երթա՜լ՝ առա՛նց սովի, առա՛նց պապակի…

Երթա՜լ՝ մարդոց կույտին մեջեն լռելյայն.
     Օտար մըն ալ իրենց Ցավին, Գիտության.
     Երթա՜լ տգե՛տ, խո՛ւլ, հա՛մըր, կո՛ւյր հավիտյան…:

Չը գիտնա՛լ որ հոս Իդեալը չիկա՜…:
     Ուխտագընա՜ց երթալ ափերն հեռակա
     Դեպի ուղին Երջանկության մշտակա…:

Աննյութանա՜լ, անրջանա՜լ, վըսե՜մ, վե՜ս.
     Երթալ անցա՜յգ, անա՜յգ, երթա՛լ վերջապես.
     Աչքերը գոց՝ ցայգաշրջիկ խեղճին պես…:

Երթա՜լ, երթա՜լ, չը ճանչնալ Մա՛րդ ու Աստվա՛ծ,
     Զո՜ւյգ երթալ՝ ձեռքըդ քո՜ւյր ձեռքի մեջ դըրած
     Անրջանքի՜ն ու Սիրույն պես – աքսորվա՜ծ…


    

ՀԱՅԱՍՏԱՆ

Ո՞վ կու լա այսպես խշտյակիս շեմքին.
     – Քո՛ւյր, ղարիպն է, բաց:

Կմա՞խք մը կ՚անցնի դուրսեն լալագին.
     – Սովն է, դուռըդ բաց:

Տապա՞րն է ջախջախ դրանըս կուրծքին.
     – Ջարդն է, դուռըդ բաց:


    
    

ՀՈԳԻՍ

Հիվանդ տերև մը տեսա կանաչին մեջ դաշտերուն,
     Ի՜նչ աղվոր էր գարունը, փափուկ հովեն օրերուն,
     Սիրուն խոտերը դաշտին, ծաղիկներն ալ բյուր գույնով,
     Կը խնդային լռելյայն գաղջ արևին տակ գինով։

Բայց գարնային կենսավետ այդ պահին մեջ օրորուն,
     Հիվանդ տերև մը տեսա, կանաչին մեջ դաշտերուն,
     Չորցած տե՜րև մը նիհար, որ զեփյուռին հպումով,
     Մեռելամերձ կը դողար մարգերուն մեջ ակնաթով։

Սիրտս անհուն ցավով լի, ես հեռացա սգահար,
     Մատներու մեջ առի զայն, ու իր մարմինը նիհար,
     Գուրգուրանքով, արցունքով մոտեցուցի շրթունքիս։

Անժամանակ թարշամած գարնան տերև մ’է հոգիս,
     Ծաղիկներու մեջ կյանքին, զեփյուռին տակ Մայիսի,
     Ալ ժպտելու անկարող, ան կը դողա, կը մսի…

Հիվանդ տերև մը տեսա կանաչին մեջ դաշտերուն…


    

ԻՆՉՈ՞Ւ

Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ զիս սիրեցիր,
     Փոքրի՛կ աղջիկ, քեզի մե՜ղք էր.
     Փոքրիկ ծոցիդ թիթե՜ռ պետք էր,
     Դուն ծե՜ր արծիվ մը բանտեցիր…

Կապույտ աչվիդ երբ որ բացիր,
     Կապո՜ւյտ աղջիկ՝ պլպուլն երգ է՜ր.
     Քե՛զ ալ սիրո մրմունջ պետք էր,
     Դուն գուժկան մռո՛ւնչս ընտրեցիր…

Ես կ’երթամ մի՜շտ, անծայրածի՜ր
     Դամբաններ են ոտքիս հետքե՜ր.
     Քեզ սիրո մեղմ սյո՜ւք մը պետք էր,
     Դուն փոթորկի՜ն կուրծքդ բացիր…

Կ’այրի՜ն աչերըդ սևածիր,
     Պիտի մեռնի՜ս, այդպես մ’երգեր.
     Քեզի փոքրիկ սեր մը պետք էր,
     Դուն Սեր-Աստվածը սիրեցիր…


    

ԶԱՆԳԱԿՆԵ՜Ր, ԶԱՆԳԱԿՆԵ՜Ր…

Զանգակնե՜ր, բարի՜, բարի՜ զանգակներ,
     Ի՞նչ բան կասեցուց ձեր գուժկան լեզուն,
     Խոսք ելլել կ’ուզե արյունը վազուն…
     Կը լռե՜ք, բարի՜, բարի՜ զանգակներ։

Արդյո՞ք, ձեր միսթիք հագագն արույրե,
     Ուր կեղև՜ պատեց աղոթքի փոշին,
     Եվ ուր կ’երազե՜ր խունկի գոլորշին,
     Հեղակարծ ցավեն՝ անզո՜ր կը լռե՞։

Ո՛չ։ Ձեր դարավոր հոգին պղնձի-
     – Որ շա՜տ, շա՜տ հաճախ տեսեր է Բարին,
     Հաղթված Չարեն– այժմ իր բարբառին
     Ու իր Աստծույն վրա կը կասկածի…

Ա՜խ, որովհետև տեսաք ձեր բարձրեն,
     Հավատավորներ հազարով, բյուրով,
     Ինկած հեթանոս տապարով, բիրով-
     Ձեր ոտքերուն տակ, երկյուղածորեն…

Ու ձեր գմբեթեն դիտեցիք անձայն,
     Թե ինչպես խնկոտ տաճարներու մեջ՝
     Որբ, կին, ծերունի, բոցերով անշեջ,
     Իրենց Աստծույն գահին զոհվեցան։

Բայց… գիտեք նաև, թե մեր դարավոր
     Դիակներու բուրգը ամպերեն անցավ,
     Ու մեր արյունի ժահրեն նեխեցավ
     Սրբություններու ծույլ գունտն երկնավոր…

Արդ՝ ո՞ւր եք, չքնաղ խոստումներ Խաչին,
     Եղբայրության զուր բարբառներ, ո՞ւր եք,
     Կրակ կը փսխե հողն ամենուրեք,
     Գետերն արյունով, դիակո՜վ կ’ուռչին…

Ու կիյնա այն, որ կը ծնկե ահով,
     Զի թուրն ավելի արդար է Խաչեն,
     Զի կյանքն անոնց է միայն, որ քաջ են,
     Անոնց, որ կ’ապրին ուրիշի մահով…

Որովհետև դեռ հեռու է օրն այն,
     Երբ գայլն ու գառնուկ սիրով արածին…
     Թե ապրիլ կ’ուզե գառը նորածին ՝
     Պետք է իր ակռան սրե լռելյայն…

Լուռ եք, զանգակնե՜ր, Աստված է մեռեր։
     Գույժ տվեք վաղվան, զի հասկը մեռավ.
     Գույժ տվեք հայուն, զի ազգը մեռավ։
     Զանգակնե՜ր, ծերո՜ւկ, բարի՜ զանգակներ…

Ինչպե՜ս կ’ուզեի ես ձեր պարանին
     Կախվիլ ու ցնցել երկաթ բազուկով.
     Անոնք, որ ինկան բյուրով, քովե քով,
     Ձեր ղողանջին հետ՝ լալու պետք ունին…

Հոգիիս հազար խուլ զանգակներով
     Գոռացեք զանգեր ու կատաղորեն
     Գահավիժեցեք ձեր երկաթ թառեն,
     Ուրկե միայն լալ գիտցաք դարերով…


    

ՀԱՎԻՏԵՆԱԿԱՆ ՀԵՔԻԱԹԸ

Ահավասիկ, որ կ’ըղձամ քեզ՝ անդադրո՜ւմ
     Չար, վիրավոր ու անիծված ու տրտո՛ւմ․
     Ահավասիկ, որ կը սիրեմ ես քեզի․․․

Ո՞վ քու ստվերդ պտըտցուց իմ հոգվույս
     Անարձագանք դամբաններուն մեջ անհո՜ւյս
     Ու երդմնեցուց, որ դեռ սիրեմ ես քեզի․․․

Ապրի՞լ ահեղ ճակատագրին միշտ հլու,
     Մեռնի՞լ առանց վայրկյան մը քովդ ըլլալու,
     Ըսե ինձ, Քո՛ւյր, ա՜խ, կը սիրեմ ես քեզի․․․

Թող այս գիշեր հոգիիս մեջ երգ մ’ըլլա,
     Ինչ փույթ, թե չար, թող այդ երգը քուկդ ըլլա,
     Որովհետև, Քո՛ւյր, կը սիրեմ ես քեզի․․․

Ահա հոգիս շիրիմներեն փակ ու չար,
     Ահա հոգիս, զոր դուն սիրել չը զիջար․
     Ահա հոգիս, որ կը սիրե դեռ քեզի․․․

Ոտներուդ տակ կոխոտե ու հետո ալ,
     Ինչո՞ւ քայլերդ համբուրե՜լ, գուրգուրա՜լ,
     Ինչո՞ւ մահվան սև բաժակեդ սեր մուրալ։

Ների՜ր ինձ, Քո՛ւյր, ա՜խ, կը սիրեմ ես քեզի։


    

ՍԻՐՈ ԱՂԲՅՈՒՐ

Ահա՛ կուգամ երջանկության ակերեն,
     Արյունըս դեռ երազորեն կը հևա
     Ու արցունքներ արտևանունքըս կ’այրեն։

Աղբյո՜ւր, աղբյո՜ւր, ի՜նչ հըրճվանքով տենդագին
     Երկարեցի թըշվառ շրթներըս ակիդ
     Ու ի՜նչ սիրով ըմպեցի ջո՛ւրըդ անգին։

Ոհ, կուզեի մընալ հավետ ակիդ քով,
     Նիհար ճակատս կռթնցընել քու քարիդ.
     Թաղվիլ ջուրիդ երջանկությա՜ն պատանքով։

Ու կուզեի հալիլ կուրծքիդ մեջ անհետ,
     Լույծ մարմնույդ մեջ կաթի՛լ մ’ըլլալ, կե՛տ մ’ըլլալ,
     Երգե՜լ, հևա՜լ, քեզի նըման, քեզի հետ։

Ի՜նչ մոգություն կար մարմինիդ մեջ համակ,
     Ի՜նչ կ’ըսեին ալիքներըդ վազելով,
     Ու ի՜նչ հմայք կար փրփուրիդ մեջ ճերմակ։

Շրթունքս դեռ քեզ կը փնտռեն տենդագին,
     Ու հըրատապ այտերես վար մեղմորեն
     Դողդըղալով կը սահի ցո՛ղը կյանքին…
     Ահա կուգամ երջանկության ակերեն։


    

ՑՆԾՈՒՆ ՄԱՀ

Քերթողն ըսավ. ― «Անու՜շ վըտակ,
     Շյուղերու տակ, ճյուղերու տակ
     Ո՞ւր կը վազես աննըպատակ…

Վարդեր կուլան շուրթիդ վերև,
     Սեզեր կու տան քեզ բյուր բարև,
     Քե՜զ կը կանչեն ծաղիկ, տերև…

Լուսնակի ցոլքը ծոցդ առած,
     Դաշտերու մէջ լայնատարած,
     Ո՞ւր կը վազես դուն շվարած…

Կյանքդ արդէն կարճ է, ա՛յ վըտակ,
     Մի՛, մի՛ վազեր ծովն անհատակ
     Պիտի թաղէ քեզ ալյաց տակ…»

Վտակն հծծեց.― «Թող անդադրում
     Վազեն ջուրերս. մի՛, մի՛ տրտում
     Արցունք կաթեր անոնց սրտում»:

Թո՛ղ, որ երգեմ լույսն ու մութին,
     Ի՜նչ փույթ թէ մահն է քայլ մ’անդին,
     Ես սիրահար եմ մարմանդին…»

Ու մինչ քերթողը կ’երազէր՝
     Լալո՜վ, վըտակը եռուզեռ,
     Երգով իր մահը կը վազեր…

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
1
Չհավանել
0
3242 | 0 | 0
|
Հավանե՛ք և բաժանորդագրվե՛ք
Facebook
ВКонтакте
Մամուլի խոսնակ