Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  շաբաթ, 16 դեկտեմբերի, 2017 թ.
Ավանդների տոկոսադրույքը`  
Հայկական դրամ
14.00%
,
ԱՄՆ դոլլար
6.50%
,
Եվրոպական Եվրո
4.00%
,
Ռուսական ռուբլի
9.00%
Kentron (desktop)

Հոդվածներ

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

Armenak Avetisyan
Հեղինակ`
Armenak Avetisyan
07:23, կիրակի, 13 օգոստոսի, 2017 թ.
ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ
    
    
    
    
    

ՄԱՐԴ ԷԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ ԷԼ


     ՄԱՐԴ ԷԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ ԷԼ
    
     Մարդ կա


    

՝ ելել է շալակն աշխարհի,
     Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...
    
     Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,
     Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.
     Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,
     Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,
     Այլ մագլցել ես կատարից-կատար,
     Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝
     Քո ահեղ դարից առնելով թևեր...
     Ելել ես, որ ողջ աշխարհը տեսնես,
     Որ անօրինակ քո դարը տեսնես,
     Բոլոր կերպերով դու նրան զգաս,
     Շահածով խնդաս, կորուստը սգաս...
     Ելել ես իբրև նրա մունետիկ,
     Որ նրա հեռուն զգաս քեզ մոտիկ,
     Որ ճշմարտության ափերը տեսնես
     Ծպտըված ստի խաբելը տեսնես,
     Որ չվախենաս, որ չվարանես՝
     Անարդարության դեմքը խարանես...
     Ահա, թե ինչու դու այսքան տարի,
     Դու, որ հարազատ ծնունդն ես դարի,
     Քայլում ես անդուլ, առաջ ընթանում,
     Քայլում ես այպես ծանր ու վիթխարի,
     Ասես աշխարհն ես շալակած տանում...
    
     Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
     Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...
    
     Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,
     Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,
     Գիտի, թե ու՛մ հետ և ու՛ր է գնում,
     Ու՛մ մեռելին է անարցունք լալիս,
     Ու՛մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,
     Ու՛մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,
     Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս...
     Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,
     Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.
     Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,
     Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին
     Ո՜նց է քսմսվում ու շողոքորթում...
     Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝
     Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի.
     Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,
     Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս...
     Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
     Հարազատ մորից ու որդուց ավել,
     Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում...
    
     Սու՛տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:
    
     Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
     Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում...
    
     Սու՛տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:
    
     Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
     Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում...
    
     Սու՛տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:
    
     Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
     Գաղափարական իր հորն է սիրում...
    
     Սու՛տ է: Ո՛չ հորը, ո՛չ մորն է սիրում,
     Թանկ չէ ո՛չ որդին, և ո՛չ էլ թոռը:
    
     Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
     Սիրում է կյանքում նա իր... աթոռը:
     Աթոռն է սիրում
     Ու նրան տիրում.
     Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,
     Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,
     Անվերջ սողալով առաջ է գնում,
     Գնում է այսպես... և տարեց-տարի
     Ելնում է այսպես... շալակն աշխարհի:
    
     Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
     Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...


    
    
    

Մոր ձեռքերը


    
    
     Այս ձեռքերը` մո՜ր ձեռքերը,
     Հինավուրց ու նո՜ր ձեռքերը...
     Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
     Պսակվելիս ո՜նց են պարել այս ձեռքերը`
     Ի՜նչ նազանքով,
     Երազանքո՜վ՜:
     Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
     Լույսը մինչև լույս չեն մարել այս ձեռքերը,
     Առաջնեկն է երբ որ ծնվել,
     Նրա արդար կաթով սնվել:
     Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
     Զրկանք կրել, հոգս են տարել այս ձեռքերը
     Ծով լռությա՜մբ,
     Համբերությա՜մբ,
     Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
     Երկինք պարզված սյուն են դառել այս ձեռքերը,
     Որ չփլվի իր տան սյունը`
     Որդին կռվից դառնա տունը:
     Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
     Մինչև տատի ձեռք են դառել այս ձեռքերը,
     Այս ձեռքերը` ուժը հատած,
     Բայց թոռան հետ նոր ուժ գտած...
     Քար են շրջել, սար են շարժել այս ձեռքերը...
     Ինչե՜ր, ինչե՜ր, ինչեր չարժեն այս ձեռքերը`
     Նուրբ ձեռքերը,
     Սո՜ւրբ ձեռքերը:
    
     ...Եկեք այսօր մենք համբուրենք որդիաբար
     Մեզ աշխարհում ծնաց, սնած,
     Մեզ աշխարհում շահած, պահած,
     Մեզնից երբեք չկշտացած,
     Փոշի սրբող, լվացք անող,
     Անվերջ դատող, անվերջ բանող
     ա'յս ձեռքերը`
     Տհող որ ճաքած ու կոշտացած,
     Բայց մեզ համար մետաքսի պես
     խա՜ս ձեռքերը...


    
    
    

Ու եթե հարցնես կտակասերին

Ու եթե հարցնես կտակասերին,
     Ճարպոտ կժպտա ու կհռհռա,
     Թե աքաղաղը
     Զուրկ է ձեռքերից լոկ ա՛յն պատճառով,
     Որ հավն էլ չունի իրան ու հագուստ:
     Իսկ ես (ի՜նչ կատակ) ... տնքոցով մի բութ
     Ասում եմ, ինչպես պաղատում են գութ.
     -Առե՛ք ձեռքերըս, խնդրեմ, կտրեցե՛ք,
     Որովհետև ես, ահա՛, տնկած եմ
     Պարտականության ու սիրո միջև՝
     Ուղեփակոցի գերանի նման,
     Եվ որովհետև ես այսուհետև
     Կարի՜ք չունեմ իմ այս ձեռքերի,
     Եթե նա՛ չկա,
     Ում մի ժամանակ «իմս» էի ասում,
     Եվ ասում այնպե՛ս,
     Որ բուդդայական պպզած գորտերը
     Առվի եզերքին
     Պլշած աչքերով ինձ էին նայում
     Եվ, հավանաբար, ջանք էին անում միտը պահելու
     Կարճ, բայց և կրակված այդ բառը («ի՜մըս») ...
    
     Հիմա դու իմն ես, որքան որ իմն է... Մադագասկարը,
     Հիմա դու իմն ես,
     Որքանով իմն է... Հաբեշստանի արքայադուստրը,
     Որովհետև ե՛ս,
     Ես ի՜նքս եմ տնկված պարտականության ու սիրո միջև՝
     Ուղեփակոցի գերանի նման...
     Այսպես չե՜ն սիրում:
     Այսպես...մեռնում են մի դանդաղությամբ,
     Որով փետում են հին նավակները ծովախորշերո

Պատանքի պատանքը


     Եվ շատ ավելի վատթար է ցավը,
     Քան անարգանքն ու անպատվությունը,
     Եթե այդ ցավը ծնունդ չի տալիս վեհ ու վսեմին:
    
     Վե՛հ ու վսեմի՜ն,
     Լսո՞ւմ եք, տղե՛րք,
     Վե՛հ ու վսեմի՜ն:
    
     Եգիպտոսն ինքն է ավազ ներմուծում,
     Այն էլ ո՞ւմ համար, իր ... Սահարայի՜:
     Ծաղրուծանա՞կ է: Կատա՞կ է հիմար:
     Բայց Սահարայի ավազն իսկապես
     Շինարարական շաղախ չի՜ դառնում.
     Մանր է չափազանց:
    
     Ապրելով նույնիսկ համակ-անսպառ ավազի վրա՝
     Մեզ հարկավոր է, հատկապես հիմա, ավազ ներմուծել մեր շենքի համար,
     Հարկավո՜ր ավազ:
    
     Իսկ պատրանքներից ու պատրանքներով հղիանալը
     Մեղք չէ հասարակ, այլ մեղք այնպիսի՛,
     Որ հավասար է... (բառը չե՛մ ասում):
     Եվ բավական չէ՞,
     Որքան մերպեսին
     Այլասերեցին այդ պատրանքները՝
     Այդ հանդերձափոխ գործակալները... (բառը չե՛մ ասում):
    
     Թե բավական է՝
     Հուղարկավորման լռությամբ լռենք
     Ու լռության մեջ նոր տառեր կռենք՝
     Իբրև նորօրյա աղվեսադրոշմ
     Սին պատրանքների ճակատի համար...
    
     Կորչելը, անշո՜ւշտ, աղետ է ահեղ,
     Աղետն էլ գոնե լավ է այնքանով,
     Որ ազատում է ելք որոնելու մտքաքամ հոգսից:
     Սակայն պատրանքով փրկվելն էլ ախտ է (բառը չե՛մ ասում),
     Որ տարածվում է... խոնավության պես
     Եվ ամե՜ն ինչի լնդերքի վրա
     Բացում իր վերքը՝ բորբոսի տեսքով:
     Անգե՛տ տղաներ, մի՞թե չգիտեք
     Մեր միակ փրկչի սուրբ գերեզմանի վայրը սրբազան:
     Նա հենց այնտեղ է, որտեղ պատրանքն են պատանքում, տղե՜րք,
     Պատրա՜նք պատանքում:
    
     Ամուլն ամուր չէ, ոչ էլ ամուրի:
     Եվ Հայրենիքը ո՛չ մուրացկան է, ո՛չ էլ հարկահան:
     Եվ սերն էլ տուրք չէ, ոչ էլ գթություն,
     Որ ամեն մեկը կամ տա, կամ տածի,
     Այլ սուրբ ավյուն է
     Ու սուրբ արյուն է,
     Որ պիտի տա ծիլ
     Անկողիններում թե՛ մոր, թե՛ մանկան,
     Որտեղ սավանը ճմռտորվում է ո՛չ սավանի պես,
     Այլ իբրև ... պատա՜նք,
     Որ... պատառոտվի պատանք-պատրանքը
     Եվ համբարձվելով հառնի նո՛ր ոգին:
     Նո՜ր ոգին, տղերք,
     Նո՛ր ոգին, նո՜րը...


    

Օտար սիրո այբուբենը


    
     Ձմեռային նվազ արեգակը կրկին
     Շողն իր դարձըրել է ճոպանուղի մի շեղ,
     Որով ճամփորդում է անվախ փոշին միայն
     Վաղո՜ւց չմաքըրված իմ սենյակում:
    
     Ցավի պտտահողմից կյանքիս ամբողջ փոշին
     Բարձրացել է տեղից ու աչքերըս խցել,
     Եվ իմ արցունքները դրանցից են գուցե...
    
     Ու վերստին ես ինձ դուրս եմ գցում փողոց:
    
     Քաղաքային նեղլիկ ամեն պատշգամբում,
     Ինչպես նորատեսակ տապկոցի մեջ,
     Ձյունն է հիմա եռում մարմա՜նդ-մարմա՜նդ՝
     Արձակելով բարակ գոլ գոլորշի:
     Իսկ շեղ կտուրներից ու քիվերից, հանկարծ,
     Ձյան կույտեր են երբեմն այնպես փռվում գետին,
     Ասես հարբա՜ծ լինեն՝
     Արեգակի՛ց հարբած...
    
     Ես աչքերիս խորքում կասկածներս եմ ճմռում
     Իմ բարեկամ ձեռքի պարզ օգնությամբ,
     Ու բութ կոշկաքթով կտրատում եմ կրկին
     Խուճուճ հանգույցները փողոցների:
    
     Հավատ չընծայելով իր իսկ խոսքին ճոռում՝
     Կեղծ-դասական մի հողմ հավակջ՜ց է ճառում,
     Խոսում սրբությունի՜ց,
     Հավերժական սիրու՜ց:
    
     Իսկ ես... իսկ ես, կարծես երազի մեջ,
     Ինձ զգում եմ ինչ-որ վանքի գավթում՝
     լեցուն խեղվածներով ու մուրացողներով,
     Եվ չմեկնած ձեռքիս ափում դատարկ
     Եթե մինչև անգամ տասնոց դնեն,
     Ես – փորձե՜լ եմ արդեն – չե՛մ գոհանա.
     Ես քո կոպեկների՜ կարիքն ունեմ:
    
     Բայց ես աշխարհ չեկա, որ «գթացե՜ք» նվամ,
     Ես ծնվել եմ, որ գութ ու բարություն ցրեմ...
    
     Եվ ինքնասեր-հպարտ ջղե՞րս են ցնցում,
     Թե՞ քամին է սարսում ամեն վայրկյան՝
     Էլեկտրական ուրույն հոսանքի պես:
    
     Մութը սոսնձվում է հոգուս և աչքերիս:
    
     Լարի վրա թառած ագռավը սև
     Հանկարծ – ինձ տեսնելո՞ւց – ճչում է խռպաձայն,
     Դեմքս, հավանաբար, ահավոր է սաստիկ:
     Ու խենթ նայելով ինձ՝
     Շունն էլ է գռմռում,
     Քաղաքայի՜ն շունը, որ չի հիշում նույնիսկ,
     Թե մինչև դա մեկ էլ ե՞րբ է հաչել:
    
     Ու երբ տուն եմ մտնում ու հայելուն նայում,
     Հասկանում եմ շա՛նն էլ, ագռավի՛ն էլ.
     Քո երեկվա սերն է լուսավորում դեռ ինձ,
     Բայց և մեր բաժանման շուքն է ընկել վրաս,
     Եվ զգում եմ ես ինձ ա՛յն վիճակում ծանըր,
     Որ և պատահում է արեգակին նույնիսկ
     Եվ (քանի՜ դար արդեն) «խավարում» է կոչվում:
    
     Եթե խավարում է՝ թող իր լրի՜վ լինի
     Եվ ո՛չ թե մասնակի:
     Թող մթընդի այնպե՜ս,
     Որ երևան երկնի բոլո՛ր աստղերն անգամ.
     Ամեն մեկը՝ մի կին,
     Ամեն մեկը՝ աղջիկ,
     Որոնց ես շա՜տ վաղուց չեմ նկատում՝
     Քո խաբուսիկ սիրո ցոլանքի մեջ:
    
     Թող խավարում լինի լրի՛վ-լրի՛վ-լրի՛վ...
    
     Ու ես լույսն եմ վառում իմ սենյակի,
     Միացնում եմ նաև երգասփյուռն էլ իսկույն,
     Որ...տառերը սերտեմ նո՛ր մի սիրո,
     Օտա՛ր-օտա՛ր-օտա՛ր-օտա՛ր սիրո...

Արգելանոց


    
     Երկու նռնակ՝ կրծքիդ վրա...
     Երանի՜ թե նրանց պայթյունն ինձ սպաներ
     Անտառի մեջ՝
     Փասիանների ներկայությամբ
     Կամ սենյակում՝
     Վարագույրի վկայությամբ...
    
     Ու երկու աչք՝ հոնքերիդ տակ
     Պատերազմի երկու հրձի՜գ...
     Ե՛կ, գրավի՜ր, միացրու քե՛զ.
     Ես մի ամբողջ տիրություն եմ անտիրական,
     Որ վաղուց է զգում կարիք
     Քեզ պես վայրագ ու բարբարոս տիրակալի...
    
     Ու երկու ոտք՝ նազանքիդ տակ,
     Մկրատ մի նուրբ, որ կոպտորեն
     Կտրատում է թելն ըղձանքիս,
     Ինչպես լույսի էլեկտրական լարն են հանում,
     Եվ խավարը անհուսության
     Ինձ է ներսից շրջապատում...
    
     Եվ զույգ ականջ՝
     Ցորենագույն գանգուր մսե
     Սևամազի գանգուրիդ տակ անթափանցիկ...
     Եվ զո՜ւր մի կանչ.
     Դու չե՛ս լսում,
     Որովհետև...մտքիս մեջ եմ հետըդ խոսում,
     Որովհետև մինչև անգամ...ծանո՜թ չեմ քեզ...
    
     Ու թերևս դու կի՛ն էլ չես,
     Այլ գուցե իմ...արգելանո՜ց,
     Ուր հասնում են նռնե՜ր վայրի,
     Ուր փասիաններն են զբաղվում հրձիգությա՜մբ,
     Ուր հրազեն չի արձակում ո՜չ մի որսորդ...
    
     Արգելանո՜ց...արգելանո՜ց:
     Ես հասկացա՛,
     Բայց...ոտքե՜րըս չեն հասկանում
     Եվ, ինքնաշարժ կարկինի պես,
     Բնա՜վ կամքըդ չհարցնելով՝
     Հետևում են դեռևըս քեզ
     Եվ չափում ա՛յն,
     Ինչ կոչվում է «անմատչելի»,
     Ու ձգվում է
     Իմ հիացքից մինչև անծիր հմայքը քո, -
     Մի անսահմա՜ն տարածություն,
     Որ թերևըս հաղթահարվեր,
     Թե աստղային օրացույցով մենք ապրեինք
     Կամ թերևըս չլինեինք այսքա՜ն...այսքա՜ն օրինապահ:


    

Ամպոտ եղանակ


    
     Խելքս հալվում է ոսկորներիս մեջ,
     Հալվում ու հոսում արյան պես անգույն՝
     Իմ ոսկորները դարձնելով ասես սպիտակ երակ:
     Ու ես դառնում եմ... համատարած սիրտ.
     Շարժումներս ամեն՝ սրտի բաբախում,
     Բոլոր ձևերըս՝ շարժումներ սրտի...
    
     Տե՜ր աստված, դու բարի՜ն կատարես...
    
     Իսկ դրսում ցուրտ է.
     Դրսում ամպ ու զամպ,
     Իսկ դրսում հիմա տարանցիկ քամին
     Տոմսակ է փոխում ա՜յն կայարանում,
     Որ ո՜չ մի տեսակ ցուցանակ չունի:
     Եվ խշրտուքը անօգ ծառերի՝
     Շնչառությա՛ն պես,
     Հևոցի՜ նման՝
     Խուժում է սրտիս համատարածը,
     Խուժում, գրավում ու նստում ծանըր՝
     Չինգիզ խանի՛ պես,
     Լենկ Թեմուրի՛ պես
     Ու թուրքի՛ նման:
    
     Տե՜ր աստված, դու բարի՜ն կատարես...
    
     Անվավեր սիրո հորձանուտի մեջ
     Գլուխ եմ հանում ես՝ լոտոսի պես
     Մինչև կզակըս արդեն ջրասույզ՝
     Չեմ խեղդվում դարձյալ:
     իսկ հետամնաց արփին, վերջապես,
     Ծագում է դրսում,
     Ծագում կեսօրին,
     Աշխարհը ներկում ծաղր ու ծանակով:
     Տարանցիկ քամին մեկնում է հեռու,
     Ամպերը մատնում-դավում են իրար,
     Ու խշրտուքը մրսող ծառերի
     Հրդեհում է ինձ, կրակի մատնում՝
     Չինգիզ խանի՛ պես,
     Լենկ Թեմուրի՛ պես
     Ու թուրքի՜ նման:
    
     Տե՜ր աստված, դու բարի՛ն կատարես...
    
     Իգությունն օդի սիրտս է խռովում,
     Սիրտըս, որի մեջ, արյան հետ մեկտեղ,
     Հոսում է նաև իմ խելքը հալված:
     Ու վերջանում է ահեղ անձրևով
     Ինքնամատնությունն անարգ ամպերի:
     Սևերես երկինքն ինքնաբավորեն
     Դառնում է իսկույն պարզերես կրկին
     Ու մթնոլորտը՝ արդեն լուսոլորտ:
     Եվ ժամանակն է կախվում օդի մեջ՝
     Նո՛ւյն Չինգիզ խանի հորդայի նման,
     Նո՛ւյն Լենկ Թեմուրի բանակի հանգույն,
     Ու մորեխի պես միևնույն թուրքի՛:
    
     Տե՜ր աստված, դու բարի՛ն կատարես...
    
     Սառչում են դանդաղ
     Երակներս ամեն ու ոսկորներըս.
     Ո՛չ հալած խելքի,
     Եվ ո՛չ էլ արյան հոսք ու ընթացում:
     Ու վավերացված սիրո ճանկերից
     Մնում է միայն մի սիրտ բզկտված՝
     Արդեն ավերվա՛ծ,
     Ավարվա՜ծ արդեն,
     Որպես երբեմնի մի քաղաքամայր,
     Որով անցել է տարանցիկ քամին՝
     Նո՛ւյն Չինգիզ խանը,
     Նո՛ւյն Լենկ Թեմուրը,
     Միևնույն թո՜ւրքը:
    
     Տե՜ր աստված, փառքըդ շա՛տ լինի:

Այսպես չեն սիրում


    
     Պարտականության և սիրո միջև
     Այս ես եմ տնկված՝
     Ուղեփակոցի գերանի նման...
    
     Եվ որտեղ որ է
     Ես ինձ արմատից ինքըս կպոկեմ,
     Այսինքն՝
     Կելնեմ ու լուռ կգնամ հենց Օրենքի մոտ,
     Կասեմ.
     -Վերցրու՜ ինձ,
     Քո օրենսգրքի կետերից մեկը դարձրու՜ ինձ,
     Դարձրու՜ ինձ, կասեմ այն «Չի կարելի՜» -ին,
     Այն «Ո՛չ» -ը,
     Այն «Չէ՛» -ն,
     Որ մեզ խեղդում է
     Կրծքի չբուժվող հեղձուկի նման...
    
     Ու եթե հարցնես կտակասերին,
     Ճարպոտ կժպտա ու կհռհռա,
     Թե աքաղաղը
     Զուրկ է ձեռքերից լոկ ա՛յն պատճառով,
     Որ հավն էլ չունի իրան ու հագուստ:
     Իսկ ես (ի՜նչ կատակ) ... տնքոցով մի բութ
     Ասում եմ, ինչպես պաղատում են գութ.
     -Առե՛ք ձեռքերըս, խնդրեմ, կտրեցե՛ք,
     Որովհետև ես, ահա՛, տնկած եմ
     Պարտականության ու սիրո միջև՝
     Ուղեփակոցի գերանի նման,
     Եվ որովհետև ես այսուհետև
     Կարի՜ք չունեմ իմ այս ձեռքերի,
     Եթե նա՛ չկա,
     Ում մի ժամանակ «իմս» էի ասում,
     Եվ ասում այնպե՛ս,
     Որ բուդդայական պպզած գորտերը
     Առվի եզերքին
     Պլշած աչքերով ինձ էին նայում
     Եվ, հավանաբար, ջանք էին անում միտը պահելու
     Կարճ, բայց և կրակված այդ բառը («ի՜մըս») ...
    
     Հիմա դու իմն ես, որքան որ իմն է... Մադագասկարը,
     Հիմա դու իմն ես,
     Որքանով իմն է... Հաբեշստանի արքայադուստրը,
     Որովհետև ե՛ս,
     Ես ի՜նքս եմ տնկված պարտականության ու սիրո միջև՝
     Ուղեփակոցի գերանի նման...
    
     Այսպես չե՜ն սիրում:
     Այսպես...մեռնում են մի դանդաղությամբ,
     Որով փետում են հին նավակները ծովախորշերում...

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
1
Չհավանել
0
1043 | 0 | 0
|
Հավանե՛ք և բաժանորդագրվե՛ք
Facebook
ВКонтакте
Մամուլի խոսնակ