Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  հինգշաբթի, 22 հունիսի, 2017 թ.
Ավանդների տոկոսադրույքը`  
Հայկական դրամ
13.00%
,
ԱՄՆ դոլլար
6.00%
,
Եվրոպական Եվրո
4.00%
,
Ռուսական ռուբլի
8.25%

Հոդվածներ

«Ինչպես շատերի նման Այգեձորից նույնպես երկու երիտասարդներ գնացին պատերազմ և ետ չդարձան...» Նյութի աղբյուրը` Lusine Martirosyan

20:27, երկուշաբթի, 22 մայիսի, 2017 թ.
«Ինչպես շատերի նման Այգեձորից նույնպես երկու երիտասարդներ գնացին պատերազմ և ետ չդարձան...» Նյութի աղբյուրը` Lusine Martirosyan

Անգելիս հասակին էի ուղիղ 4 տարեկան, մեր գյուղի տան պատից կախված իրար կողք կողքի 2 նկար կար, զինվորական համազգեստով գեղեցիկ դեմքով պատկառելի երիտասարդներ էին: Հարցրի մայրիկիս և իմացա, որ իմ հորեղբայրներն են. զոհվել են երկրորդ համաշխարհայինի ժամանակ: Պավելն ու Արդիվանը: Նայեցի Պավելին արիստոկրատ դեմք ուներ ու շատ նման էր մեծ եղբորս ում անունը նույնպես Պավել է և դրվել է հորեղբորս պատվին: Մայրս ասաց Պավել հորեղբայրդ շատ խելացի էր 5 լեզու գիտեր, Կիրովաբադի գիմնազիան եր ավարտել: Հետո հայացքս ուղղեցի Արդիվանի կողմը, նույնպես գեղեցիկ կլոր դեմքով երիտասարդ էր: Նրա մասին էլ ասաց շատ աշխատասեր էր ու բարի: Շատ հուզվեցի ու ափսոսեցի իսկական արծիվներ էին: Անցան տարիներ ամեն տարի Մայիսի 9 -ին հորս հետ ծաղիկներ էինք դնում Անհայտ Զինվորի հուշարձանին: Ու մի անգամ հայրս հուզված մի պատմություն պատմեց: Պատմում էր թե ինչպես մի օր պատերազմն ավարվեց ու զինվորներն ավտոբուսներով իրենց հայրենի գյուղ վերադարձան հաղթանակած, ծափ ու ծիծաղով մեկը անթև մեկն առանց ոտք, բայց շատ ուրախ, որ այնուամենայնիվ վերադարձել են այն էլ հաղթանակով: Հայրս 6 տարեկան է եղել իսկ իրենից մեծ եղբայրը 9 տարեկան երկուսով նստած իրենց աստիճանաքարին կարոտով նայել են զինվորների կողմը որոնց ճամփան պապիս տան կողքով էր անցնում: Երկուսով նստած սառը քարին հայացքով ճանապարհել են մինչև վերջին զինվորը, հետո հորեղբայրս սկսել է լաց լինել հայրս էլ տեսնելով, որ մեծ եղբայրը` ով իրենից մեծ էր և ուժեղ և ում կողքին նա իրեն այդքան պաշտպանված էր զգում` Մուշեղը լաց է լինում ուրեմն խնդիրը շատ մեծ է ու անլուծելի և սկսել է Մոշեղից էլ ավելի բարձր ձայնով լաց լինել հետո արցունքների միջից հարցրել է
     _ Մուշեղ ինչու ենք լալիս ?
     Մուշեղը պատասխանել է
     _ Լևոն ջան Պավելն ու Արդիվանը չեկան ուրեմն զոհվել են:
     Հետո փաթաթվել են իրար ու շատ երկար լացել են էդպես փաթաթված իրենց ավելի ուժեղ են զգացել: Հետո Մուշեղ հորեղբայրս բռնել է հորս ձեռքը ու գետի ճամփով իջել են ներքև հույս ունենալով, որ կլինի երևի մի ուշացած վերջին ավտոբուս, որ Պավելն ու Արդիվանը անպայման հենց դրա մեջ պիտի լինեն: Շատ երկար են սպասել մինչև անձրևը վրա է տվել ու 2 եղբայր կոտրված սրտով տուն են եկել: Ճանապարհին հայրս ասել է
     _ Մուշեղ եթե մեր ախպերները գային մենք 4_ ով շատ ուժեղ կմինեինք: Մուշեղ հորեղբայրս պատասխանել է
     - Լևոն ջան մենք էլի շատ ուժեղ կլինենք մեզ ոչ ոք չի հաղթի իրար միշտ կպաշտպանենք: Ու պաշտպանեցին շատ սիրով եղբայրներ եղան էդ նույն գետի վրա որի մոտով լաց լինելով գնում էին տարիներ հետո մեծ երկաթե կամուրջ կապեցին ի երախտիք իրենց մեծ ու ամուր եղբայրության և հուշարձան աղբյուր սարքեցին: Հիմա էդ կամուրջը գյուղացիներն ասում են Մուշեղի ու լևոնի կամուրջ իրարից չզատելով: Բայց ամենակարևորը, երբ լացակումած 2 ով տուն են հասնում հայրս շշուկով ասում է
     - Մուշեղ լավ էր, որ անձրևից ջուր դառանք նանը գլխի չի ընկնի, որ լացել ենք:

Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
1
Չհավանել
0
985 | 0 | 0
|
Հավանե՛ք և բաժանորդագրվե՛ք
Facebook
ВКонтакте
Մամուլի խոսնակ