Խնդրում ենք սպասել...
COMMENT.am
Այսօր`  չորեքշաբթի, 15 օգոստոսի, 2018 թ.
Ավանդների տոկոսադրույքը`  
Հայկական դրամ
14.00%
,
ԱՄՆ դոլլար
6.50%
,
Եվրոպական Եվրո
4.00%
,
Ռուսական ռուբլի
8.50%

Հոդվածներ

Եկեղեցին նախ աղօթավայր է

21:17, երկուշաբթի, 29 հունիսի, 2015 թ.
Եկեղեցին նախ աղօթավայր է

Մեծհայրս ընկեր մ’ունէր: Ամէն Կիրակի, եկեղեցիէն արձակուելէ վերջ, կու գար մեր տունը, կը զրուցէր հօրս հետ: Բայց միշտ ալ նոյնը կ’ըսէր. «Ես եկեղեցի կ’երթամ, ո՛չ թէ աղօթելու համար: Կ’երթամ իբր թատրոն»: Շատ կը բարկանայի այդ մարդուն, որովհետեւ հայրս ամէն Կիրակի զիս եւ եղբայրս եկեղեցի կը տանէր ջերմեռանդօրէն: Հոն շապիկ կը հագուէինք: Եօթը տարեկանէս մինչեւ տասնեւհինգ տարեկան անդադար ամէն Կիրակի եւ տօնական օրեր եկեղեցի գացի եւ շապիկ հագուեցայ: Գոց սորվեցայ բոլոր շարականները: Եթէ Աստուած կամենար, անպայման աստիճան կ’առնէի, թերեւս ալ քահանայ կ’ըլլայի: Եկեղեցիիս սիրահարն եմ ես: Երբ ոտնլուայի օրը կը հասնէր, մանչերուն նախանձոտ աչքերով կը նայէի: Ես ալ շատ կը փափաքէի, որ Ս. Խորանին վրայ ելլեմ, մասնակցիմ արարողութեան: Վերջապէս օր մը իմ ալ փափաքս իրականացաւ եւ Խորան բարձրացայ: Դպրապետը ընթերցուած մը տուաւ ձեռքս եւ սորվեցուց զայն կարդալ: Բաւական երկար ժամանակ տօնական օրերու ընթացքին ես կարդացի այդ ընթերցուածը: Մայրս աղւոր շապիկ մը պատրաստած էր ինծի համար: Երբ Ս. Խորանին վրայ կը բարձրանայի, նախապէս այն արդէն հագուած կ’ըլլայի: Ս. Խորանին վարագոյրը միշտ գոց էր: Մինչեւ որ ընթերցուածի կարգը ինծի գար, ես վարագոյրին ետեւը կը սարսռայի: Երբ կարգը կուգար, կ’անցնէի վարագոյրին առջեւի մասը: Այն ատեն աչքս մարդ չէր տեսներ: Այլեւս չէի դողար, հանդարտ ոճով կը կարդայի իմ ընթերցուածս: Կարծես ոյժ կ’առնէի այն մոմէն, զոր կը բռնէի ձեռքիս մէջ:

Երբ ամուսնացայ, Պաղլարպաշըէն Գուրթուլուշ եկայ: Անգամ մը շատ փափաքեցայ, որ կնոջս հետ Լացի Գիշերով երթանք Ֆէրիգիւղի եկեղեցին: Տիկինս դժուարացաւ. «Շատ բազմութիւն է, բան չես հասկնար», ըսաւ: Սակայն ես շատ ստիպեցի, վերջապէս կնոջս համոզեցի եւ միասնաբար գացինք եկեղեցի: Խճողուած բազմութիւնը մինչեւ եկեղեցիին պարտէզը, նոյնիսկ փողոցները լեցուցած էր: Կը պոռային, բարձրաձայն կը խնդային, կ’աղմկէին: Երիտասարդները կարծես տիսքոթէք մը եկած էին, ո՛չ թէ եկեղեցի: Խճողուած բազմութեան մէջէն յառաջանալով հազիւ կրցանք ներս մտնել եւ մեր մոմերը վառել: Երբ մոմերը վառեցինք ու պահ մը ջանացի հետեւիլ արարողութեան, լսեցի որ ետեւս կանգնած երկու կիներ իրարու հետ կը խօսէին եւ կը բամբասէին իրենց հարսերուն մասին: Աջէս, ձախէս ուրիշներ ալ չէին աղօթեր, այլ իրենց քովի ընկերոջ ձեռքին զարնելով եկեղեցիէն մտնող մէկը ցոյց կուտային կամ ուրիշի մը մասին բաներ մը կը խօսէին: Այդ միջոցին անոնք ամբողջ իմ ուշադրութիւնս գրաւեցին: Ստիպուեցայ կիսատ թողուլ աղօթքս, որովհետեւ աղմուկը եւ շուրջիններուս շարժումները կը շփոթեցնէին զիս: Այն ատեն յիշեցի մեծհօրս ընկերը: Իրաւունք տուի անոր խօսքին: Հիմա ես ալ այլեւս տօնական օրերը, երբ եկեղեցի կ’երթամ, կը տեսնեմ, որ եկեղեցին կարծես դադրած է աղօթավայր ըլլալէ, այլ դարձած է թատրոն: Ես եկեղեցի կ’երթամ, սակայն գիտէք թէ ե՞րբ կ’երթամ: Առաւօտուն ժամը 8.30-ին: Զիս կը տեսնեն միայն իմ սիրելի երկու բարեկամներս, որոնք են՝ ժամկոչ եղբայրը եւ անոր կինը: Ժամկոչ եղբայրը ինծի կ’ըսէ.

«Աղբարիկ, բարի եկար, մանղալը վառած եմ: Դուն մինչեւ որ աղօթքդ ընես մանղալին վրայ խահվէթ (սուրճ) կ’եփէ իմ կնիկս: Հրամմէ՛, եկո՛ւր»: Եկեղեցիին բանալին ձեռքս կու տայ ժամկոչ եղբայրը: Ես կը բանամ փառաւոր դուռը եւ Ս. Խորանին առջեւ ծունկի գալով կը կարդամ ինծի ծանօթ բոլոր շարականներս: Կ’աղօթեմ բոլոր բարի եւ չար մարդոց համար, մէյ մըն ալ իմ սիրելի բարեկամներ՝ ժամկոչ եղբօր եւ կնոջը համար:


    

Շուշան Գորտոնճիեան

23-Հոկտեմբեր-1997 Հինգշաբթի

«Մարմարա» թերթ (մասնակի խմբագրումով)
Առաջխաղացնել այս նյութը
Տեղեկացնում ենք, որ նյութը հրապարակվել է "Մամուլի խոսնակ" նախագծի շրջանակներում:
Գրանցվի՛ր և հրապարակի՛ր քո հոդվածները:
Հավանել
0
Չհավանել
0
| | |
2666 | 0 | 0
Facebook
Մամուլի խոսնակ